Boş geçen vakitler,anlık sevinçler,karmaşık olaylar,düğümler ve daha bir sürü türevi içerisinde gidip geliyorum.. Kış ortasındayım. Soğuk iliklerime kadar işlemişken, yanımda daima durabilecek, benim koruyucu meleğim görevini üstlenecek birisinden yoksun bir şekilde devam ediyorum hayata.Ne soğuk kesiliyor,ne o melek çıkıyor bir türlü karşıma... Yine de gözüm kapalı ilerliyorum birer birer açılan yeni kapılar eşliğinde, ne olacağını bilmeksizin.. Dönüşü yok artık farkındayım. Ya tökezleyeceğim bu yolda, ya da kahramanı olacağım kendi kendimin. Ama ne fark eder ki, sonuçta hepsi içimde yarattığım küçük birer oyun. Ve ben de bu oyunun bir parçası...Belki çikolata yesem mutlu olurum, anlık bir tebessüm bırakır belki yüzümde... Belki anlamsız, ama gerekli...de nereye kadar... Gülmek güzeldir genelde, ama bazen ağlamak da mutlu kılar insanı, aynı alışılagelmişin dışında ölümün, yaşamın yerini alıp insanı mutlu kıldığı gibi.. Bu bir rüyaymış deyip uyanmak istiyorum. Sadece 10-15 sn gördüğüm bir rüya. Zihnime etkisi olsun ki beni düşündürebilsin. Belki ders çıkarmam için. Ne ağlamak istiyorum, ne de ölmek. İstediğim sadece küçüklüğümdeki o saf hisler. Çıkarsız, samimi, sıcak. Ve öyle bir an gelsin ki sanki Nirvana'ya ulaşmışçasına rahat hissedebileyim kendimi. Dertsiz, tasasız... Nerdee.... Ne kadar hasta ve çirkin kuklalarız ve korkunç bir sahnede dans ediyoruz,dans ve sevişmeyle de eğleniyoruz...

 2006