Önünde saygıyla eğiliyorum. İlahsın, büyüksün Guitar Hero 3… Çok üstüme gelmişti herkes, baskı altındaydım, heryerden “evet indir… harika oyun.. ooff!” tarzı şeyler duyar olmuştum. Yaa dedim lanet olsun, tamam indireceğim, tamam. 30 küsür part ı indirdim takır takır. Hoop birleştirdim part ları, açıldı mı sana oyun, yükleyiverdim mi hemencecik. Crack imi de indiriverdim. Oooh! Ulaşmama az kalmıştı nirvanaya. Haydi bakalum diyerekten açtım oyunumu. Üüf başlamıştı oyun. Career mı seçeyim Co-Career mı, yok yok en iyisi Quickplay, aaa Practise de varmış derken başladım oynamaya. Hiç bir şey bilmeyen ben, sadece gacur gucur ses çıkartıyordum belki evet, ama yine de mutluydum. Meğerse V=yeşil, C=kırmızı, X=sarı imiş. Diğer iki renk, mavi ile turuncuyla henüz münasebetim yoktu, olmayacaktı da pek. Basıverdim tuşlara umarsızca, gırç gurçlar ile mutluluğum arttı, arttı… Birkaç gün sonra tekrar açtığımda oyunu, bir profesyonel edasıyla çalacaktım, sololarımı konuşturacaktım, belki de laptop ımın tuşlarının sonunu hazırlamak üzere. Evet, başarmıştım. Artık şarkı tanımıyordum, Metallica ydı, Santana ydı, Slayer dı(!). Evet, şunu es geçmemeliyim ki Slayer ın Raining Blood ı, kanım oldu, canım oldu. Zordu gerçekten de, Lou dan da zordu, Slash ten de. Ama başarmıştım, videolar ile de kanıtlayabilirdim bunu. Ve öyle böyle derken EASY yi bitirmiş, artık hayatımı MEDIUM dan kazandığım paralar ile geçirecektim. Belki bir GH3 gitarım yoktu, belki PC de oynamanın ezikliğini hissediyordum, ama yine de bir gün YOUTUBE da Guitar Hero 3 ü EXPERT te %100 çekip çıkma umudu ile laptop ımın tuşlarını takırdatmaya, “star power” a basmacalar yapıp seyircileri, hayranlarımı coşturmaya devam edecektim. Seni seviyorum Guitar Hero 3.