25. saat olsa yine aynı şekilde geçiririm vaktimi; saatlerce odama kapanarak, laptop başında... Bir yerden sonra o kadar sessizleşiyor ki hayat, çünkü bütün işlerini laptop başında sessiz sakin hallediyorsun. Birisiyle konuşmak zorunda değilsin, derdini anlatman için mimiklere ya da vücut diline gerek yok. O yüzden, artık çevremdekiler "konuşmaya üşeniyorsun Arınç" diyorlar bana sık sık. Evet, belki de öyle. Sessizliğe alıştırdı beni hergün yaptığım bu aktivite.
Müziğimi dinlediğim, çalıştığım, kişisel sayfamla uğraştığım, birşeyler yazıp çizdiğim yer işte burası. Gecenin geç saatlerine kadar; dibinde kahve kalmış kupalarla, üstüne yazılmış çizilmiş kağıtlarla, onlarca kablo arasında boğuşuyorum burada. 25. saat ihtiyacını doğuruyorum, bütün vaktimi burada harcayarak.
Seviyorum burayı...