Bloguma şöyle bir göz gezdirdim de, uzun zamandır serbest yazı yazmıyormuşum. Bu sanırım, çoğu zaman çok yazmak istesem de hislerimin ve düşüncelerimin nasılsa geçeceği fikrine kapılmamdan kaynaklanıyor.

O yüzden, tam da düşüncelerim yarı akışkanken…

Herkesin yaptığı gibi, ben de başlarda suçu kötü havaya atmıştım. Ancak zaman geçtikçe, her ne kadar insanın içini bunaltan bir mevsimde yaşıyor olsam da, bu kötü gidişin sebebinin –sadece- hava olmadığını anlayabildim. İçinde bulunduğum çevre, hayatımdaki etken ya da edilgen kişiler, okuduğum üniversite, yaşadığım şehir ve daha fazlası… Hepsi ayrı ayrı, birer zarar verici olup çıkmışlar karşıma, haberim yok.

Her dönemde tek tük de olsa insanı mutlu eden şeyler elbet vardır, yok demek acıtasyon yapmaktan başka bir şey olmaz belki; belki “The Secret” çılık oynayıp sürekli parmak uçları birbirine değer pozisyonda “olumlu, olumlu, daha da olumlu…” diye sayıklayarak mevcut iyileri çoğaltma çabasıyla yaşamaya da çalışırız, evet. Ama; oranladığımızda kötülerle iyileri negatife kayıyorsa toplam, yaşamaktan mutluluk duyduğumuz anları yaşayacağımız varsa da yaşayamıyoruz maalesef.

Ve… Fikirler bulanıyor, sağlıklı düşünceler yerini hasta ruhlu düşüncelere bırakıveriyor ve garip, garip olduğu kadar da değişken bir ruh hali ile yaşamaya başlıyoruz farkında olmadan. Hani tabir yerindeyse “takılıyoruz” umarsızca.

İçinde bulunduğum çevre çok garip bir çevre. Ve bilinçsiz kişilerle dolu, günü kurtaranların mekanı olmuş yerlerde takılırken buluyorum artık kendimi. Çevremdeki insanlar bırakın ekstraları, yapmaları gerekenleri bile yapmıyorlar. Ve böyle bir ortam istekli, arzulu, heyecanlı bir beni de sonunda yutuyor maalesef. Yaptığım şeyler ile ilgili çevremdekilerden iyi ya da kötü tepkiler beklerken, tepkisiz suratlar topluluğu buluyorum karşımda. Beğenme, değerlendirme, takdir etme kavramlarını arıyorum sağda solda. Yeni bir şeyler öğrenmek, kendimi geliştirmek istiyorum hayata atılmama çok da az kalmışken. Geçen vakitlerin boş değil dolu dolu olmasını diliyorum. Edindiğim dostlukların samimi ve kalıcı olmasını bekliyorum. Çünkü biliyorum ki bunlar en güzel, en başka dönemlerim.

Ya da hepsini geçtim, diyorum ki şu yeni nesil vampirlerden olmayı bırakın, emmeyin ruhumu. Ben kendi kendime bir şeyler yapmaya çalışırım elbet.

---

Her şey ne kadar yalnız
Her şey ne kadar anlamsız
Hepsini unut gitsin
Eskisi gibi değil
Her şey ne kadar hasta
Her şey ne kadar kusurlu
Hepsini unut gitsin
Eskisi gibi değil

---

Her zaman, en kötü durumda bile mutlaka iyi bir etken olur biliyorum. Bir yerlerde gizlenmiştir ve keşfedilmesi durumunda bütün izleri yok eder.

Benim şanslı olduğum nokta ise, keşfetmem gereken bir “iyileştirici” ye ihtiyacım olmaması. Çünkü, en kötü durumlarda bile “iyi ki varsın” diyebileceğim kişiye zaten sahibim. Her şeye rağmen, en güçsüz anımda bile sayesinde en güçlü olabiliyorsam…

Bu güç yeter sanırım yarı akışkan düşüncelerimi durdurmaya. Her ne olursa olsun...